• Nicole

Gevangen en bevrijd

Gevangen en bevrijd


Al in 2019 was ik uitgenodigd bij een meet-up met als hoofdonderwerp boeken. Een bijzonder fijne en interessante meet-up met een kleine groep mensen “uit het vak”. Deze meet-up vond plaats in een boekhandel, waarbij we van tevoren een paar favoriete titels moesten opgeven. Aan het eind kregen we een goodiebag mee met daarin een boek die door de boekhandelaar was uitgekozen als persoonlijke aanbeveling. Ik ontving een exemplaar van dit wandelavontuur. Ik was toen al onder de indruk, maar bleef ik dat ook tijdens en na het lezen?


Het zoutpad

Over oude wegen naar een nieuw begin

Raynor Winn

Uitgeverij Balans, 2019, 318 bladzijdes


Gerecenseerd door:

Pages by Nicole – Nicole Vrielink

September, 2022


* * * *



Een foute keuze. Meer was er niet nodig om alles te verliezen hoe hard ze ook vochten. Als Moth dan ook nog eens ernstig ziek blijkt, lijkt alle hoop voor de toekomst verloren. Als ze een wandelboek zien liggen die al ingepakt is in een van de vele verhuisdozen, krijgen ze een ingeving. Ray en Moth besluiten het South West Coast Path te gaan wandelen.


“We lopen door tot we stoppen en misschien vinden we onderweg wel een toekomst.” (p. 69)


Twee rugzakken, een tent en elke maand een klein beetje geld op de bank. Alles wat ze in dertig jaar samen hebben opgebouwd is geslonken tot alleen dat. Maar ze lopen. En tijdens dat lopen denken ze niets maar voelen ze veel terwijl ze verschillende ontmoetingen hebben die elk weer iets moois brengt. Beide worden ze sterker en durven ze soms weer richting een toekomst te kijken. Maar het kustpad die ze lopen blijft voor hen een zekerheid, een thuis.


“De tent had de storm doorstaan, gehavend, gebogen, maar niet gebroken.” (p. 306)



De enigszins drukke maar artistieke cover in natuurkleuren laat gelijk al de kern van het verhaal zien. Een pad langs de kust met daarop twee personen. Binnenin is een kaart te vinden van het South West Coast Path waarbij enkele plaatsnamen zijn aangeduid. Hiervan komen verschillende terug in het verhaal, waardoor zo te volgen is waar ze ongeveer lopen op dat moment.


Ray en Moth, het echtpaar “op leeftijd” staat centraal in dit verhaal, al hebben zij al wandelend wel verschillende ontmoetingen. Moth is in het verhaal een meer stille kracht die zijn motor elke dag weer een beetje beter aangedreven krijgt. Maar omdat het verhaal ook vanuit Ray haar perspectief geschreven is, leert de lezer haar het beste kennen. Opvallend, en mooi, is dat zij aan de start van de tocht vooral een instelling had die hun dakloosheid benadrukte. Want waar moesten ze anders heen en wat moesten ze dan doen. Langzaam verandert deze instelling in een meer dankbare en wil ze lopen om alles wat het lopen zelf te bieden heeft. Het is deze verandering die dit verhaal dan ook in essentie zal grijpen en waarvan gezegd mag worden dat het een inspiratie kan zijn voor velen.


Het verhaal lijkt met het echtpaar mee te wandelen op het pad. In het begin is hierbij het tempo wat traag en worden er telkens veel details weergegeven. Maar hoe verder Ray en Moth komen, hoe sneller het boek met hen meeloopt.

En hoewel het einde van het verhaal ook een theoretisch einde van hun tocht inluidt, is er zeker een mooie opening gehouden voor het vervolg ‘De Wilde Stilte’. ‘Landlijnen’, het derde boek van Raynor Winn, richt zich op het wandelen van een ander pad in het noorden van Schotland tot aan de kust in het Zuid Westen van Engeland.

Wat betreft originaliteit en plottwists is dit een relatief sober verhaal, de kracht van dit boek is dan ook te vinden op een geheel ander vlak. Het is een eerder diepgaand en meevoelend boek waarin een stuk ziel zit waarin duidelijk wordt dat uiteindelijk alles heelt wanneer het terug gaat naar de basis naar de natuur.


Winn haar schrijfstijl is persoonlijk te noemen waarbij zij heel goed weet haar omgeving te benoemen voor haar lezer. Daarnaast weet ze ook informatieve informatie te geven, afhankelijk van de plek waar zij zich op dat moment in de wandeling bevindt. Soms is dit laatste echter wel een beetje veel, maar het doet nooit afbreuk aan het verhaal zelf.


Het Zoutpad is er niet alleen voor wandelaars. Het is er ook niet alleen als inspiratie voor hen die veel verloren zijn of voor hen die via een verhaal het contact met de natuur weer willen voelen. Het is er voor hen allemaal tezamen met hen die houden van een mooi verhaal met diepgang en oneindige liefde langs ruwe kusten in een knusse tent.


4 sterren



3 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven